Novi roman Nikole Markovića donosi priču o Solunu, gradu tajni u kome se prepliću godina velikog požara, sa godinama krize na Bliskom istoku.
https://knjizara.drustvoknjizevnika.com/product/dug-je-put-do-zore-nikola-markovic/
Internet crtač i kulinarski umetnik Oblak prvog dana te nove godine putuje vozom u Solun sa programerom i potporučnikom koji to više nije Sergejem. Za njih rutinski turistički put na jug od nekoliko sati, za jednog Muhameda iz Sirije sudbinski je put, kao i za grad Solun
Oblak na Mediteran ne ide da upozna samo grad, već i prošlost svoga pradede Stanka koji je tokom Prvog svetskog rata čekao slavni proboj i put kući. Ali, Oblak se kroz rukopise pradede i misteriozni dnevnik Irca Marfija susreće sa neslavnom istorijom ratnog Soluna – velikim požarom, ratnim profiterima, trgovcima oružjem i ženama, organizovanim kriminalom iza kulisa rata.
Dok troši solunske dane po tavernama i pabovima, sve više ga usisava misterija i svrha jednog tajnog tunela, dnevnik Irca i tamna strana jednog PAOK-ovog huligana i šankera Babiša. Međutim, tek će vrtlog strasti i tiranija cikličnog ponavljanja istorije Oblaka izbaciti iz koloseka – Sofija Galanou, princeza solunske kriminalne aristokratije i plavokrvne švercerske porodice, biće njegov susret sa sudbinom i istorijom koja se ponavlja, ali uvek više košta.
Dok kopa po uspomenama jednog porodičnog prokletstva, po duhovima umrlih žena ratne solunske Bele kule iz 1917 i po naličju slavnog rata, Oblak kao da svesno ispisuje intimni pakt sa đavolom. Pakt koji će se završiti ubistvom onoga ko to (ni)je zaslužio.
U senci ove moderne klasične tragedije, ispod Soluna kuca tempirana bomba koja preti da raznese grad, isto onako kao požar 1917. I Oblak i grad srljaju u katastrofu koju će pokušati da spreči Sergej, unuk legende jugoslovenske tajne službe i čuvar porodičnih veza sa pobratimima Ircima, ptomcima istih onih Iraca sa Galipolja koji su 1915. čuvali Srbima leđa dok su se povlačili kroz veliku bugarsku zasedu. Sergeju je glavni saveznik protiv islamskog terorizma Muhamed, a glavni suparnik pretendent na presto solunskog organizovanog kriminala, onaj “samo šanker” Babis.
Oblak će na kraju dobiti svoje parče istorije, ali da “krv nije voda” za njega će imati preveliku cenu.
__________________________________________________________________
Nikola Marković je vrlo vješt detaljista, sposoban da nađe i opiše važne i nježne sitnice u masivnoj i gruboj stvarnosti. On je ironičar svjestan kontradikcija između neprimjetnih i vrijednih nijansi kulture kojoj pripada i zamora takozvanim realnim životom – po tome se upravo legitimirajući kao pripadnik svoje generacije.
On je spretan pronalazač neobičnih misaonih dijagonala, igrač sposoban za ironijske bekende i autor koji žali što književnom liku ne može podariti herojskiji život i događaje od onih koje ima. Protagonista je otud starmal izrazom, a nedorasao misaono i osjećajno.
Iz toga, on misli i gleda na istoj liniji kao i pisac, implicitno razumjevši ironiju vlastite nerješive pozicije: najveći dio onih koji su se kroz vremena htjeli izraziti, znali su šta bi da kažu, ali nisu znali kako. Markovićev protagonista naslućuje da možda u dubini ni ne zna šta bi točno da kaže – ali makar zna kako.
Đorđe Matić
